Niets zo veranderlijk als taal. Elke sociale groep wil zich onderscheiden en taal is een voor de hand liggende manier om te laten zien bij wie je hoort. Zie ook de oude discussie tussen voorstanders van ijskast (oud geld) en koelkast (plebs). Ook de jeugd van tegenwoordig communiceert en chat zich helemaal suf in een eigen geheimtaal. Moeilijk te volgen, ook voor redelijk taalvaardigen. Een groot probleem is de veranderende betekenis van woorden: vet, goor, hard, lauw, wreed, dat werk. Je denkt dat je wordt uitgescholden voor ouwe, maar dan blijkt dat dat eigenlijk een soort geuzennaam is geworden. Over woordinflatie gesproken, de Canadese televisieserie Southpark heeft hier overigens ook iets mee te maken. De impact en lading van het taalgebruik in Southpark wordt alleen duidelijk voor de kijker die genoeg culturele bagage heeft.

Er was eens een Nederlandse auteur, een echte, die heel mooi zijn kamer kon beschrijven. Hij vertelde alleen maar wat erin stond, aan de muur hing of op zijn bureau lag. En gek genoeg was het spannend genoeg om ademloos door te blijven lezen. Ik geloof dat zijn hondje er ook nog even in voorkwam en zijn vrouw zijdelings: zij mocht niet stoffen of opruimen. Maar verder werden er voorwerpen beschreven. Hoe ze eruit zagen, hoe ze aanvoelden, welke geschiedenis ze hadden. Het is jammer dat we niets meer van hem horen, het leven is helemaal geen lolletje en zeker niet voor Maarten Biesheuvel.

De oude Grieken wisten het al: tekst moet overtuigen. Als je iemand wilt overhalen iets van je te kopen, of op je te stemmen, dan helpt het enorm als je een goed product of unieke dienst biedt, maar als je verhaal niet klopt gebeurt er weinig.

Sinds 2006 zijn er Europese regels voor aanbesteding van kracht. Hoe sleep je tegenwoordig een opdracht van een (semi-)overheidsorgaan binnen, ook als je een klein bedrijf bent? Waar moet je rekening mee houden? Het lijkt misschien een hoop gedoe, maar met de juiste hulp heb je die mega-offerte zó in elkaar gezet.