|
Er was eens een Nederlandse auteur, een echte, die heel mooi zijn kamer kon beschrijven. Hij vertelde alleen maar wat erin stond, aan de muur hing of op zijn bureau lag. En gek genoeg was het spannend genoeg om ademloos door te blijven lezen. Ik geloof dat zijn hondje er ook nog even in voorkwam en zijn vrouw zijdelings: zij mocht niet stoffen of opruimen. Maar verder werden er voorwerpen beschreven. Hoe ze eruit zagen, hoe ze aanvoelden, welke geschiedenis ze hadden. Het is jammer dat we niets meer van hem horen, het leven is helemaal geen lolletje en zeker niet voor Maarten Biesheuvel.
Maar waar ik eigenlijk naar toe wil, is dat deze zelfde woordkunstenaar slechts tien boeken las en herlas. Ik geloof echt dat hij nooit wat anders las dan deze tien boeken. En hij zat niet eens op een onbewoond eiland (hij woont in een lief klein huisje middenin een bos). Een soort top tien aller tijden, hij noemde het alleen niet zo. De beste boeken ooit geschreven. Uit m'n hoofd ging het om Madame Bovary, Ulysses, Oorlog en Vrede, De Meester en Margarita, Don Quichot, Het rood en het zwart en de rest ligt onder mijn bed. Maarten Biesheuvel beperkte zich tot korte verhalen, hij had er niets meer aan toe te voegen. Onder het motto 'waarom zou je nog een poging doen, als het al zoveel mooier en trefzekerder is gezegd', vindt hij het zonde van de moeite.
Daar heeft hij natuurlijk een punt. Tot dezelfde conclusie, maar dan op geheel andere gronden, komt vandaag de dag een zekere Vincent ter Voert, die het vooral belachelijk en onnodig vindt om steeds iets nieuws te bedenken. Hij bedenkt en ontwikkelt formats voor televisieprogramma's en hij vindt televisie vooral een manier om verhalen te vertellen. Een vrij ingewikkelde manier ook nog, volgens Vincent dan nog steeds. Zijn eerste programma was Over sex gesproken, met Goedele. Hij vond het zalig en wil sindsdien niets anders dan méér leuke ingewikkelde verhalen vertellen, zoals Echte Gooise meisjes, Sterren dansen op het ijs en Op zoek naar Evita. Een beetje sponsoring hoort erbij, anders moet je je maar beperken tot de publieke of kinderzenders. Juist leuk dat iedereen Red Bull drinkt of bij de ING bankiert tijdens het ijsdansen. Vincent vindt het tot slot belachelijk dat er mensen zijn die suggereren dat er alleen maar programma's mogen worden gemaakt die oorspronkelijk zijn of die iets laten zien dat nooit eerder is vertoond.
Het is al bijna Pasen: de kip en het ei, daar zijn ze weer. We krijgen wat we verdienen of we verdienen wat we krijgen. Vincent had wel een leuk T-shirt aan trouwens, met Zorreguieta Airlines erop. Dat vertelt ook een spannend verhaal.
Naschrift: De volgende dag bleek de foto van de programmamaker verwisseld te zijn met die van een moderne dichter. Niks hip T-shirt. Ik vond al dat hij er zo creatief uitzag!
 |
RSS feed Commentaar
